19** Yılında İlkokul 5.ninci sınıftan mezun oldum. Babam Bronşit Hastası olduğundan çalışamıyordu, ağabeyimin birisi evlenmiş, ayrılmıştı, biri de Öğretmen okulunda okuyordu. Çift sürmek, ekin ekmek, ekin biçmek, sap taşımak, harman yapmak gibi, bir çiftçi ailesinin yapacağı en ağır işler küçük yaşımda omuzlarıma yüklenmişti. Ama ben okumaya meraklıydım, okumak istiyordum.
Okumak istiyorum, okumak istiyorum: Diye ağlaya ağlaya zorla babamı razı ettim...
Konya 2.ci Assubay Hazırlama Ortaokuluna imtihana gittim. Okulun geniş avlusunda hoperlörle verilen komutla sıra olduk sıra açıldık, kollarımızı yana uzattık, herkes olduğu yere çöktü. Sorular soruldu, cevaplar yazıldı. Sorulardan : ''Buraya niçin geldiniz? '' Sorusuna; 'Vatan ve milletime faydalı bir adam olmak için.' Diye cevap vermiştim...
Ertesi gün okul komutanlığı binası önünde toplandık, yine hoperlörle kazananların ismi okunuyordu. Benim ismimde okunmuştu, ismimi duyunca dünyalar benim olmuştu, sevincimden uçuyordum... Fakat hoperlörden çıkan son söz belimi büktü. ''Bir evrakı noksan olan sütçü eşeği gibi beklesin.'' Evet, benim de bir evrakım noksandı. bize gelen son bildiride ; ''Sağlık raporu olmayanlar burada okul tarafından yaptırılacak,'' dendiği halde (Öğrenci adayı çok geldiğinden olacak ki) bizimle ilgilenen olmadı. Çocuktum, yalnız başıma nereye girilip çıkılacağını bilmiyordum. İki-üç gün hastahaneye girip çıkmıştım, fakat raporu tamamlayamamıştım. ''Bir evrakı noksan olan sütçü eşeği gibi beklesin!..'' Bu söz, benim ve benim gibi evrakı noksan olanlar için söylenmişti. 'Demek beni okula almıyacaklar' diye düşündüm. Sanki başıma sekiz kiloluk bir balyoz vurulmuştu. Cansız bir ceset gibi yığılıp kalmıştım. Dünya bana zindan olmuştu. Bastığım yeri gözüm görmüyordu. Ağlaya ağlaya geri döndüm. Köyüme geldiğimde babam seviniyor ben ağlıyordum!!!...

Şerafettin KESKİNOĞLU